SUARA SURESI

SUARA SURESI

Bismillâhirrahmânirrahîm.

1. Tâ, sîn, mîm.

2. Bunlar, apaçık kitabın âyetleridir.

3. Sen, inanmıyorlar diye neredeyse kendini helâk edeceksin.

4. Dilersek onlara gökten bir mucize indiririz de mecbur kalıp boyun eğerler.

5. Onlara Rahmân’dan hiçbir yeni hatırlatma gelmez ki, ondan yüz çevirmesinler.

6. Nitekim Kur’ân’ı da yalanladılar. Ama alay edip durdukları şeyin haberleri yakında onlara gelecektir.

7. Yeryüzüne bir bakmazlar mı? Orada her güzel çiftten nice bitkiler yetiştirdik.

8. Şüphesiz bunda yaratıcının varlığına dair kesin delil vardır; ama çoğu iman etmezler.

9. Şüphesiz senin Rabbin, mutlak galip ve sonsuz merhamet sahibidir.

10,11. Hani Rabbin Mûsâ’ya, “O zâlimler topluluğuna, Firavun’un kavmine git! Hâlâ sakınmayacaklar mı onlar?” diye seslenmişti.

12. Mûsâ şöyle dedi: “Ey Rabbim! Doğrusu, beni yalanlamalarından korkuyorum.”

13. “Bu durumda içim daralır, dilim dönmez. Onun için Hârûn’a da peygamberlik ver!”

14. “Onlara karşı benim bir suçum var. Beni öldürmelerinden korkuyorum.”

15. Allah şöyle buyurdu: “Hayır! Asla endişe etme! İkiniz, mucizelerimizle gidiniz. Şüphesiz biz, sizinle beraberiz, işitmekteyiz.”

16,17. “Firavun’a gidiniz: ‘Biz, âlemlerin Rabbinin peygamberleriyiz; İsrâiloğullarını bizimle beraber gönder!’ deyiniz.”

18,19. Firavun dedi ki: “Seni küçükken elimizde büyütmedik mi? Yanımızda yıllarca kalmadın mı? Oysa sen sonunda yapacağını yaptın. Sen nankörlerdensin.”

20,21,22. Mûsâ, “O işi, daha ne yaptığımı bilmez biriyken işledim. Bu yüzden sizden korkup kaçtım; sonra, Rabbim bana ilim ve hikmet verip beni peygamberlerden kıldı. Başıma kaktığın bu nimet, İsrâiloğulları’nı kendine köle yapmandan dolayıdır” dedi.

23. Firavun şöyle dedi: “Âlemlerin Rabbi dediğin de nedir?”

24. Mûsâ şöyle cevap verdi: “Eğer işin gerçeğini düşünüp anlayan kişiler olsanız; O, göklerin, yerin ve ikisi arasında bulunanların Rabbidir.”

25. Firavun, etrafındakilere, “Duymuyor musunuz?” dedi.

26. Mûsâ, “O, sizin de, evvelki atalarınızın da Rabbidir” dedi.

27. Firavun, “Size gönderilen peygamberiniz kesinlikle delidir” dedi.

28. Mûsâ, “ Eğer düşünüp anlarsanız O, doğunun, batının ve ikisinin arasında bulunanların Rabbidir” dedi.

29. Firavun, “Eğer benden başka tanrı edinirsen, seni kesinlikle hapsederim” dedi.

30. Mûsâ, “Sana apaçık bir mucize getirirsem de mi?” dedi.

31. Firavun, “Eğer doğru söylüyorsan, haydi getir onu!” dedi.

32. Bunun üzerine Mûsâ, asasını yere attı. Bir de ne görsünler, asa apaçık koca bir yılan oluverdi.

33. Elini de koynundan çıkardı, bir de ne görsünler; bembeyaz olmuş.

34,35. Firavun çevresindeki ileri gelenlere, “Bu, doğrusu, çok bilgili bir sihirbazdır!” dedi. “Sizi sihriyle yurdunuzdan çıkarmak istiyor. Şimdi ne buyurursunuz?”

36,37,38. İleri gelenler dediler ki, “Onu ve kardeşini alıkoy! Şehirlere haberciler sal! Bütün usta büyücüleri çağırsınlar.” Büyücüler, belli bir günün tayin edilen vaktinde bir araya getirildi.

39. Halka, “Siz de toplanıyor musunuz?” denildi.

40. Halk, “Sihirbazlar üstün gelirse, biz de belki onlara uyarız” dediler.

41,42. Sihirbazlar geldiklerinde, Firavun’a, “Biz üstün gelirsek, bize bir ödül vereceksin, değil mi?” dediler. Firavun, “Evet, o taktirde siz gözde kimselerden olacaksınız” dedi.

43,44,45. Mûsâ onlara: “Ne atacaksanız atın!” dedi. Onlar da iplerini ve değneklerini attılar ve “Firavun’un onuru için elbette bizler galip geleceğiz” dediler. Sonra Mûsâ asasını yere bıraktı. Bir de ne görsünler, onların sihirlerini yutuveriyor.

46,47,48. Bu durum karşısında sihirbazlar hemen secdeye kapanarak, “Biz, âlemlerin Rabbine inandık” dediler. “Mûsâ’nın ve Hârûn’un Rabbine.”

49. Firavun, “Ben size izin vermeden ona inanıyorsunuz, öyle mi?” diye çıkıştı. “Doğrusu o, size sihri öğreten büyüğünüzdür. Andolsun, yakında bileceksiniz, bana karşı gelip döneklik yapmanız yüzünden ellerinizi ve ayaklarınızı doğrayacağım, hepinizi asacağım” dedi.

50,51. İnanan sihirbazlar, “Zararı yok, biz elbette Rabbimize döneceğiz, inananların ilki olmamızdan dolayı, Rabbimizin, günahlarımızı bağışlayacağını umarız” dediler.

52. Biz, Mûsâ’ya, “Kullarımı geceleyin yola çıkar; elbette izleneceksiniz” diye bildirdik.

53,54,55,56. Bu arada Firavun, şehirlere, “Doğrusu bunlar, bizi öfkelendiren döküntü azınlıklardır; elbette hepimiz uyanık olmalıyız” diyen haberciler gönderdi.

57,58,59,60. Bunun üzerine Firavun’un adamlarını bahçelerden, pınar başlarından, hazinelerden ve şerefli makamlardan çıkardık. Böylece onlara İsrâiloğulları’nı mirasçı kıldık. Ancak Firavun’un adamları, güneş doğarken İsrâiloğulları’nın ardına düştüler.

61,62. İki topluluk birbirini gördüğünde, Mûsâ’nın adamları, “İşte yakalandık” dediler. Mûsâ, “Hayır! Rabbim benimle beraberdir, bana elbette bir çıkış yolu gösterecektir” dedi.

63. Bunun üzerine Mûsâ’ya, “Değneğinle denize vur!” diye bildirdik. Deniz ortadan yarıldı; her parçası yüce bir dağ gibi oldu.

64. Ötekilerini de oraya yaklaştırdık.

65. Mûsâ ve beraberinde bulunanların hepsini kurtardık.

66. Sonra ötekilerini suda boğduk.

67. Şüphesiz bunda bir ders vardır, ama çokları inanmamaktadır.

68. Şüphesiz Rabbin, mutlak galip ve merhamet sahibidir.

69,70,71,72,73,74. Onlara İbrâhim’in kıssasını anlat! İbrâhim, babasına ve ulusuna “nelere tapıyorsunuz?” demişti. Onlar: “Putlara tapıyoruz; onlarla ilgilenip duruyoruz” demişlerdi. İbrâhim: “Çağırdığınız zaman sizi duyarlar mı ve size bir fayda ve zarar verirler mi?” demişti. Onlar: “Ancak, babalarımızı da böyle yaparken bulduk” demişlerdi.

75,76,77,78,80,81,82,83. İbrâhim şöyle demişti: “Eski atalarınızın ve sizin nelere taptıklarınızı görüyor musunuz? Doğrusu onlar benim düşmanımdır. Dostum, ancak âlemlerin Rabbidir. Beni yaratan da, doğru yola eriştiren de O’dur. Beni yediren de, içiren de O’dur. Hasta olduğumda bana O şifa verir. Beni öldürecek, sonra da diriltecek O’dur. Âhiret gününde, yanılmalarımı bana bağışlamasını umduğum O’dur. Rabbim! Bana ilim ve egemenlik ver ve beni iyiler arasına kat!”

84,84,86,87,88,89. “Sonraki nesiller arasında benim doğrulukla anılmamı sağla. Beni nimet cennetine vâris olaylardan eyle. Babamı da bağışla; o, doğrusu şaşırmışlardandır. İnsanların diriltileceği gün, Allah’a temiz bir kalple gelenden başkasına mal ve oğulların fayda vermeyeceği gün, beni utandırma!”

90,91. O gün cennet, Allah’a karşı saygılı olanlara yaklaştırılır. Cehennem de azgınlar için ortaya çıkarılır.

92,93,94,95. Onlara, “Allah’tan başka taptıklarınız nerededir? Size yardım ediyorlar mı veya kendilerine yardımları dokunuyor mu?” denilir. Onlar, azgınlar ve İblis’in adamları tepe taklak hepsi oraya atılırlar.

96,97,98,99,100,101,102. Cehennemde putlarıyla çekişerek şöyle derler: “Vallahi, biz apaçık bir sapıklıkta idik; çünkü biz sizi âlemlerin Rabbine eşit tutmuştuk; biz apaçık bir sapıklık içindeymişiz. Şimdi ne şefaatçimiz ne de bir dostumuz vardır. Keşke geriye dönüşümüz olsa da inananlardan olsak.”

103,104. Bunda şüphesiz bir ders vardır, ama çoğu inanmamaktadır. Doğrusu Rabbin, güçlüdür, acıyandır.

105. Nûh kavmi de peygamberleri yalanladı.

106,107,108,109,110. Kardeşleri Nûh onlara şöyle demişti: “Sakınmaz mısınız? Bakın ben size gönderilmiş güvenilir bir peygamberim. Artık, Allah’a saygı duyun ve bana itaat edin. Hem bunun için sizden dünyevî bir karşılık da istemiyorum. Benim karşılığımı verecek olan, ancak âlemlerin Rabbidir. Onun için, Allah’a saygı duyun ve bana itaat edin!”

111. Kavmi, Nûh’a şöyle dedi: “Sana, düşük seviyeli kimseler tâbi olup dururken, biz sana iman eder miyiz hiç!”

112,113,114,115. Nûh dedi ki: “Onların yaptıkları hakkında bilgim yoktur. Onların hesabı Rabbime aittir, düşünsenize! Ben iman edenleri kovacak değilim. Ben ancak apaçık bir uyarıcıyım.”

116. Dediler ki: “Ey Nûh! Vazgeçmezsen iyi bil ki, taşlanmışlardan olacaksın!”

117,118. Nûh, “Ey Rabbim! Kavmim beni yalanladı, benimle onların arasında sen hüküm ver! Beni ve beraberimdeki inananları kurtar!” dedi.

119,120,121,122. Bunun üzerine onu ve beraberinde olanları dolu bir gemi içinde taşıyarak kurtardık. Sonra geride kalanları suda boğduk. Doğrusu, bunda ders vardır, ama çoğu inanmamaktadır. Rabbin, şüphesiz güçlüdür, merhamet sahibidir.

123. ‘Âd kavmi de peygamberlerini yalanladı.

124. Kardeşleri Hûd, onlara şöyle dedi: “Allah’ın emirlerine karşı gelmekten sakınmaz mısınız?”

125. “Şüphesiz ben size gönderilmiş güvenilir bir peygamberim.”

126. “Allah’tan sakının ve bana itaat edin!”

127. “Ben bundan dolayı sizden hiçbir karşılık istemiyorum. Benim karşılığımı ancak âlemlerin Rabbi verecektir.”

128. “Sizler her yüksek yerde övündüğünüz büyük bir köşk mü dikeceksiniz?”

129. “Ebedî kalacağınız ümidiyle saraylar mı edineceksiniz?”

130. “Yakaladığınızda, zorbalar gibi yakalıyorsunuz.”

131. “Artık Allah’tan sakının ve bana itaat edin!”

132. “Size bildiğiniz nimetleri veren Allah’tan sakının!”

133. “Size evcil hayvanlar ve oğullar verdi.”

134. “Bahçeler ve pınarlar verdi.”

135. “Ben hakkınızda büyük bir günün azabından korkarım” dediğinde;

136. Onlar, “Senin ögüt vermen de vermemen de bizim için birdir”;

137. “Bu dediklerin eskilerin yalanlarından başka bir şey değildir.”

138,139. “Biz yaptıklarımızdan dolayı ceza görmeyeceğiz” deyip onu yalanladılar. Biz de onları helâk ettik. Bunda kesinlikle bir ders vardır. Onların çoğu inanmamış olsa da.

140. Şüphesiz senin Rabbin çok güçlüdür; çok merhametlidir.

141. Semûd kavmi de peygamberlerini yalanladı.

142. Kardeşleri Sâlih, onlara, “Allah’ın emirlerine karşı gelmekten sakınmaz mısınız?” demişti.

143. “Şüphesiz ben size gönderilmiş güvenilir bir peygamberim.”

144. “Allah’tan sakının ve bana itaat edin!”

145. “Ben bundan dolayı sizden hiçbir karşılık istemiyorum. Benim karşılığımı ancak âlemlerin Rabbi verecektir.”

146. “Burada güven içinde bırakılacağınızı mı sanıyorsunuz?”

147. “Bahçelerin ve pınarların içerisinde.”

148. “Ekinler, salkımlı hurma ağaçları arasında.”

149. “Sevinçle dağlarda evler yaparak?”

150. “Artık Allah’tan sakının ve bana itaat edin!”

151. “Aşırı gidenlerin emrine uymayın!”

152. “Onlar, yeryüzünde bozgunculuk yapıyorlar da insanların iyiliğine çalışmıyorlar” dediğinde;

153. Onlar şöyle dediler: “Şüphesiz sen sadece büyülenenlerden birisin.”

154. “Sen de bizim gibi bir insandan başka bir şey değilsin. Eğer doğru söyleyenlerden isen haydi bize bir mucize getir!” dediler.

155. Sâlih ise şöyle dedi: “İşte, mucize bu dişi devedir. Belirli bir gün onun da, sizin de su içme hakkınız vardır.”

156. “Ona bir kötülük yapmayınız! Aksi takdirde başınıza büyük bir felaket gelir.”

157. Buna rağmen onlar deveyi kestiler, ama sonunda pişman oldular.

158. Çünkü felâket başlarına geldi. Onların çoğu inanmamış olsa da, bunda kesinlikle bir ders vardır.

159. Şüphesiz senin Rabbin çok güçlüdür; çok merhametlidir.

160. Lût kavmi de peygamberleri yalanladı.

161,162,163,164. Kardeşleri Lût onlara şöyle demişti: “Allah’ın emirlerine karşı gelmekten sakınmaz mısınız? Şüphesiz ben, size gönderilmiş güvenilir bir peygamberim. Allah’tan sakının ve bana itaat edin! Ben, bundan dolayı sizden hiçbir karşılık istemiyorum. Benim karşılığımı ancak âlemlerin Rabbi verecektir.

165,166. Allah’ın sizin için yarattığı eşlerinizi bırakıp da, erkeklerle mi cinsel ilişkiye giriyorsunuz? Doğrusu siz sapık bir toplumsunuz.”

167. Onlar şöyle dediler: “Ey Lût! Bizi kınamaya bir son vermezsen, kesinlikle sürgün edilenlerden olacaksın.”

168,169. Lût, “Ben kesinlikle, yaptığınız bu işe kızanlardanım. Ey Rabbim! Beni ve ailemi onların yaptıklarından kurtar!” dedi.

170,171. Bunun üzerine biz de onu ve helâk olanların içerisinde kalan bir kocakarı dışında bütün ailesini kurtardık.

172,173. Sonra diğerlerini yerle bir ettik. Üzerlerine bir yağmur yağdırdık. Ne kötü bir yağmurdu, o uyarılanların yağmuru!

174,175. Bunda kesinlikle bir ders vardır. Onların çoğu inanmamış olsa da. Şüphesiz senin Rabbin çok güçlüdür; çok merhametlidir.

176. Eyke halkı da peygamberleri yalanladı.

177. Onlara Şu‘ayb şunları söyledi: “Allah’ın emirlerine karşı gelmekten sakınmaz mısınız?”

178. “Şüphesiz ben, size gönderilmiş güvenilir bir peygamberim.”

179. “Allah’tan korkun ve bana itaat edin.”

180. “Ben, bundan dolayı sizden hiçbir karşılık istemiyorum. Benim karşılığımı ancak âlemlerin Rabbi verecektir.”

181. “Ölçüyü ve tartıyı eksiksiz yapınız! İnsanların hakkını kısanlardan olmayınız!”

182. “Doğru terazi ile tartınız!”

183. “İnsanların eşyalarını eksiltmeyiniz! Yeryüzünde kesinlikle bozgunculuk yapmayınız!”

184. “Sizi ve sizden önceki nesilleri yaratandan sakınınız!”

185. Onlar şöyle dediler: “Sen sadece büyülenenlerden birisin.”

186. “Sen de sırf bizim gibi bir insansın. Senin kesinlikle yalancılardan olduğunu sanıyoruz.”

187. “Haydi, eğer doğru söyleyenlerden isen üzerimize gökten bir kütle düşür!” dediler.

188. Şu‘ayb, “Rabbim, sizin ne yaptığınızı daha iyi bilir” dedi.

189. Bunun üzerine onu yalanladılar. Derken o gölge gününün çetin azabı onları yakıp yok etti. Şüphesiz o, korkunç bir günün azabı idi.

190. Çoğu inanmamış olsa da bunda kesinlikle bir ders vardır.

191. Şüphesiz senin Rabbin çok güçlüdür; çok merhametlidir.

192. Şüphesiz Kur’ân, âlemlerin Rabbinin indirmesidir.

193,194,195. Kur’ân’ı, Rûhulemîn/Cebrâil, uyarıcılardan olasın diye, apaçık Arap diliyle, senin kalbine indirmiştir.

196. Kur’ân, şüphesiz daha öncekilerin kitaplarında da vardır.

197. İsrâiloğullarının bilginlerinin onu bilmesi, onlar için bir delil değil midir?

198,199. Biz, Kur’ân’ı Arapça bilmeyenlerden birine indirseydik de bunu onlara o okusaydı, yine ona iman etmezlerdi.

200,201. Onu, günahkârların kalplerine böyle soktuk. Bu yüzden, acıklı azabı görünceye kadar ona iman etmezler.

202. O azap onlara ansızın gelir. Onlar hiç farkedemezler.

203. “Acaba bize mühlet verilir mi?” derler.

204. Onlar, azabımızın çabuk gelmesini mi istiyorlar?

205. Hiç düşündün mü; onları yıllarca dünya nimetleri içerisinde yaşatsak,

206. Sonra da kendilerine uyarıldıkları azap gelse;

207. Bekletilmiş olmaları kendilerine ne fayda verecek?

208. Biz hiçbir memleketi, kendilerine uyarıcılar göndermeden yok etmedik.

209. Bu, bir uyarıdır. Biz, asla hiçbir kimseye haksızlık yapmayız.

210. Kur’ân’ı şeytanlar indirmemiştir.

211. Bu, ne onlara düşer, ne de ona güç yetirebilirler.

212. Çünkü şeytanlar, kulak hırsızlığından uzak tutulmuşlardır.

213. Artık Allah’la birlikte hiçbir tanrıya kulluk etme! Aksi takdirde cezalandırılanlardan olursun.

214. Yakın akrabalarını uyar!

215. Sana uyan müminlere karşı son derece alçakgönüllü ol!

216. Eğer yakın akrabaların sana karşı gelirlerse, onlara “Yaptıklarınızdan uzağım” de!

217,218,219. Namaza kalktığında ve secde edenlerle birlikte dolaştığında seni gören güçlü ve merhametli olan Allah’a güven!

220. Şüphesiz O, her şeyi duyar; her şeyi bilir.

221. “Şeytanların ise kime ineceğini size haber vereyim mi?”

222. “Onlar, günaha, iftiraya düşkün olan herkesin üstüne inerler.”

223. “Bunlar, şeytanlara kulak verirler ve onların çoğu yalancıdırlar.”

224. “Şairlere gelince, onlara da sapıklar uyarlar.”

225,226. “Onların her vadide başı boş dolaştıklarını ve gerçekte yapmadıkları şeyleri söylediklerini görmedin mi?”

227. Ancak iman edip iyi işler yapanlar, Allah’ı çok çok ananlar ve haksızlığa uğradıklarında kendilerini savunanlar başkadır. Zulmedenler hangi devrimle devrileceklerini bileceklerdir.